Blog, Bookclub, persoonlijke blog

Wolfpack ~Abby Wambach

Een paar weken geleden lanceerde Maartje haar #bloeibergbookclub op Instagram. Als boek voor de maand mei koos ze Wolfpack van Abby Wambach. Aangezien ik zelf al een tijdje roep ik zou wel weer eens wat meer willen gaan lezen, leek het me een uitgelezen moment om me bij haar aan te sluiten! Ik kocht dit boek tijdens onze vakantie in Canada en las hem in 1 ruk uit. Wat een inspirerend boek, dank voor de tip Maartje!

Het hoofdstuk “lead from the bench” trof mij in het bijzonder. Toen wij kinderen kregen besloot ik om minder te gaan werken. Heel even dacht ik super woman te zijn, ging rustig aan steeds weer meer uren werken probeerde alle ballen in de lucht te houden en kwam mijzelf behoorlijk tegen. Dit was niet wat ik voor ogen had. In overleg bracht ik mijn uren terug en kreeg een wat kleiner takenpakket. Hoewel dat kleiner in het dagelijks leven best relatief bleek te zijn. Het blijft toch een fulltime job in 3 dagen. Toch vind ik mijn werk leuk, ik denk vaak dat ik juist een  leuker mens ben omdat ik dus werk naast ons best drukke gezinsleven, ik ben gewoon nooit iemand geweest die graag stil zit! De verhalen, het werken in een team, de energie, het gevoel van dat wat onmogelijk lijkt toch voor elkaar zien te krijgen 💪 dat geeft toch ook wel echt een kick!

Neemt niet weg dat ik mij de laatste weken ook wel “gebenched” voelde, ik zat niet lekker in mijn vel en twijfelde of ik niet toch weer wat meer uren zou willen/moeten gaan werken om dat vuurtje van het “tijdperk voor kinderen” weer te doen opvlammen. Abby beschrijft in haar boek hoe zij het laatste seizoen van haar carrière vanwege een blessure niet in het basisteam werd opgesteld. Hoe ze een keuze moest maken tussen gaan chagrijnen op de bank of het team te supporten en een leider vanaf de bank te zijn. Ze koos voor het laatste en sloot haar carrière af met een world cup, zo inspirerend om te lezen!

Na het lezen van Wolfpack kwam ik er dus achter dat ik mijzelf op de Bench had gezet en dat ik daar (nog) wel zat te chagrijnen!

Als parttimer in een team met overwegend fulltimers in een werkomgeving waarin alles altijd in een stroomversnelling lijkt te gaan had ik steeds meer het gevoel niet echt mee te draaien. Ik kreeg niet altijd alles mee, hoorde de laatste nieuwtjes niet maar dus ook niet altijd de laatste werk gerelateerde updates. Projecten die voorbij kwamen liet ik makkelijk voorbij gaan want “daar heb ik toch geen tijd voor”. Terwijl de fulltimer in mij juist zat te springen om hieraan bij te dragen, om gezien te worden.

Ik vond dit boek op vele fronten echt zo’n eyeopener! Mijn parttime werk voelt dan soms wel als de bench waarop ik mijzelf voor nu bewust heb gezet, maar de mezelf opgelegde beperking is echt overbodig! Voldoende stof tot nadenken….Je zult begrijpen dat ik behoorlijk gemotiveerd weer op mijn werk verscheen na de vakantie 😉

You are allowed to be dissapointed when it feels like life’s benched you. What you aren’t allowed to do is miss your opportunity to lead from the bench ~Abby Wambach

Blog, Fortheloveofourhome, persoonlijke blog

✨ Oh Maandag…

English below
Maandag, de dag waarop ik al ver voordat iedereen wakker is de deur achter me dichttrek, zodat ik ’s middags op tijd op de bso kan zijn. Op een gemiddelde maandag loop ik al struikelend over de wasmand bij de achterdeur net na 17 uur ons huis dan weer binnen. Een blik in de keuken zegt me dat de ochtend, ondanks zorgvuldig voorbereiden de avond ervoor, toch chaotisch is verlopen. Ontbijtborden en bekers nog op het aanrecht, de tube gel en borstel in de vensterbank. Ik zet mijn tas neer en zie dat ik geen tijd meer heb om mijn jas uit te trekken. Ik loop naar de woonkamer en uit gewoonte pak ik snel de pyjama’s van de bank en vouw ze op, leg de afstandsbediening op tafel en zet de 3 stoeltjes strategisch een meter uit elkaar.

Op weg terug naar de keuken gooi ik snel wat borden en bestek op tafel en zet de pannen vast klaar want ondanks dat ik nog zo van plan was het eten al klaar te hebben, was het weekend toch ineens voorbij. In de 7 minuten die nog over zijn, zie ik dat de natte was van zondag nog in de machine zit, shit die moet dus opnieuw. Terwijl de wasmachine opnieuw zijn werk doet ben ik net op tijd op de bso om de mannen weer op te halen. Onder luid gejuich wordt ik ontvangen en is een van de eerste vragen wat gaan we eten? Ik probeer deze vraag te ontwijken, zonder succes. “Ik weet het nog niet” lijken ze niet te geloven, waarop de oudste uitspreekt huh, wat bedoel je nou je weet toch wel wat we gaan eten?! Nee dat weet ik echt nog niet, nou ok dan, als het maar geen macaroni is…

Thuisgekomen slaat de vermoeidheid toe en weet iedereen wat hem te doen staat, mama kookt en de mannen kijken een filmpje. Niet op de door mij strategisch neergezette stoeltjes, nee ze kruipen liever met zijn drieën in de(zelfde) hoek van de bank of gaan boven op elkaar zitten, ik hou mijn hart vast.

Terwijl Vincent laat weten dat hij net de trein heeft gemist loop ik naar de keuken en haal de macaroni groenten uit de koelkast. Ik besluit de macaroni door spaghetti te vervangen en hoop er maar het beste van.

Het is 20 uur de mannen liggen op bed,  ik zit op de bank en kijk om me heen. De pyjama’s liggen nog op de bank, de speelgoedkast staat nog open en eigenlijk zou ik nog even onder de tafel moeten stofzuigen. De wasmachine is ondertussen ook weer klaar.  Ik drink mijn koffie, eet een welverdiende chocolade koek en scroll een beetje gedachteloos door mijn IG feed. Het feit dat ik regelmatig de hashtag #momof3boys gebruik heeft me veel nieuwe volgers gebracht, van healthcoaches tot fitnessgurus en personaltrainers uit New York , ik scroll wat verder van  #fitmom #motivation #fitnessmotivation tot de #healthysnack en #carbskill (wat??!) in gedachten loop ik nog eens door deze dag en moet lachen wanneer ik me realiseer dat de enige hashtag die de maandag van deze #momof3boys samenvat zou zijn #yeswehebbenhemweeroverleefd!


Oh Monday!

Monday, the day where I leave the house way before anybody else wakes up. This way I beat traffic and it helps me leave the office early enough to pick the boys up from after school care. On an average Monday I make it home just in time to pick them up. It is nearly 5 pm when I open the backdoor I stumble over a full laundrybasket. A glance into the kitchen and I realize the morning, although properly planned the evening before, seemed to have ended in chaos. Breakfast dishes still on the kitchen counter, brush and hair gel sitting in the window sill. I realize I do not have the time to take off my coat so I put away my bags and quickly do the living room tour, not sure why but I fold the pajamas which are spread over the couch, I place the kids chairs strategically on each site of the coffee table and place the remote control on the table.

On my way back out I quickly put some plates and cutlery on the dinner table and grab the pans from the cupboard. Days like this I wish I was better at mealplanning. Going towards the back door I notice the wet laundry still sitting in the machine, I quickly add some more detergent and run it again, it happens.

Just in time I reach the daycare to pick up the boys and after a warm welcome, one of the first questions is always the “whats for diner”?.  As much as I try to avoid answering this question I never get away with “not knowing”. What do you mean you do not know mama,  that is strange ofcourse you know. What can I say, we raise smart kids! I stick to my plan, I do not know what is for dinner because I know very well the answer would lead us into difficult waters. My son now accepts the answer but only to add, that not knowing is fine as long as it does not involve Macaroni.

We come home and as every Monday the boys walk straight into the livingroom where they watch some tv while I prepare dinner. They, of course, do not sit on the strategically placed chairs. Instead they enjoy each others company curled up in the corner of our couch, where arms and legs touch and I disappear to the kitchen wondering just how long it will take for them to realize this.

While my husband sends a message he just missed his train and will be home late,  I open the fridge door and take the macaroni vegetables from the fridge, I decide to replace the macaroni by spaghetti and simply hope for the  best.

It is 8pm when I sit on the couch and look around, pajamas scattered over the floor, toys not yet put away and the floor could use some vacuuming. By now the laundry machine is probably done too… I drink my coffee, eat my chocolate cookie which I feel I very much deserved by now, and scroll through my IG feed. Recently I proudly started using the hashtag #momof3boys or #lifeofaworkingmom, this resulted in many new followers from healthcoaches to fitness gurus and personal trainers. I scroll some more and go from  #fitmom #motivation #fitnessmotivation to #healthysnack and #carbskills (really…) in my mind I smile and try to grasp today, the hashtag I give my Monday would probably be a simple #yeswesurvived!

Blog, moederdag, persoonlijke blog

✨ Moederschap

Had je me 10 jaar geleden gevraagd waar ik vandaag zou staan had ik niet kunnen bedenken dat ik moeder zou zijn van deze 3 kanjers…alweer 7 jaar mag ik mijzelf moeder noemen van deze mannen. Het is geen geheim dat de jongens in leeftijd weinig verschillen, vooral in de baby jaren vond ik dat vaak lastig, mensen hebben toch vaak de neiging hun mening te delen en die liepen letterlijk uiteen van “wat een rijkdom” tot “ik moet er niet aan denken”. Ik vond dat lastig, met een dreinende peuter door de Jumbo lopen is voor iedere moeder al een ding, hoe vaak je ook denkt ik stap erover heen ik denk niet dat het iets is waar je aan went. Ik liep dan met een dreinende peuter en een dubbele wagen door die jumbo, ik stapte eroverheen maar voelde me vaak zoveel meer bekeken dan wanneer ik zonder wagen maar met dreinende peuter mijn boodschappen deed.

Er was zelfs een moment waarop ik er niet meer uit wilde gaan in mijn eentje met 3. Totdat iemand me zei dat ze zich niet voor kon stellen om 3 kinderen te hebben, dat er zoveel dingen zouden zijn die je niet meer zou kunnen doen dat het leven er niet leuker op zou worden! Ik weet nog goed dat ik toen echt boos werd. Op die uitgesproken gedachte maar misschien nog wel meer op mezelf omdat ik dat zelf misschien ook wel was gaan denken en geloven. De volgende dag stond ik vroeg op en pakte een uitgebreide luiertas in. Jongens we gaan naar Burgers Zoo! Dat was echt een overwinning op mezelf, we gingen met de bus, op de heenweg gingen we per ongeluk de verkeerde kant op en op de terug weg wederom die dubbele wagen maar was mijn lopende peuter in de bus in slaap gevallen… vanaf die dag werd die dubbele wagen dus ook voor 3 kinderen gebruikt hahaha. We hadden een geweldig leuke en spontane dag!

Ondertussen zijn we 4 jaar verder en begint Julian deze week aan zijn kleuterschool avontuur. Het wordt steeds makkelijker nu er geen luiers meer in het spel zijn en er kan worden gecommuniceerd. Ze spelen al samen buiten en heel vaak gaat dat goed. Binnenshuis is het een behoorlijke uitdaging en wordt er vaak heel wat geruzied, kasten vol speelgoed maar het liefst met zijn 3en met  die ene blauwe auto…

Op deze dagen mis ik mijn eigen moeder het meest,  zij wist wat het was om 3 kinderen te hebben, zij liet de jongens kind zijn als wij er te dicht bovenop zaten. Als het mij teveel werd zette zij ze aan tafel met een bak brooddeeg, ga maar kleien… voelde ik me schuldig als ze een 4e tekenfilm zaten te kijken vond zij dat ik ook wel eens mocht gaan zitten niet te moeilijk over doen.

Ik ben zo ontzettend trots op onze 3 kanjers en ook zo trots op mijn ouders, het voorbeeld welke zij hebben gegeven probeer ik mee te nemen in onze eigen opvoeding. De stem van mijn moeder nog dagelijks in mijn achterhoofd, ach Heidi ze zijn nog zo klein het wordt vanzelf makkelijker…ze worden groter.  Je hebt gelijk moeders ze worden steeds groter en het wordt steeds wat makkelijker, het enige wat niet makkelijker wordt is dit niet meer met jullie te kunnen delen…

Fijne Moederdag ook voor jou Moeders, waar jullie ook mogen zijn!

xxx